“Al in mijn vroege jeugd, en zeker toen ik ouder werd, begon ik steeds meer te beseffen dat er met mij iets speciaals aan de hand was. Iets waardoor ik behoorlijk verschilde van anderen. Het was steeds of ik bij de poging om met de ander in contact te komen, op de een of andere manier de plank missloeg en daardoor het contactgevoel met de ander miste. Hierdoor gingen beginnende contacten vaak al snel verloren, met als gevolg dat ik weinig vrienden had.”
“Ik had en heb vaak het gevoel dat ik achter een glazen muur leef, met aan de andere kant de mensen die ik wel zie en hoor praten (ik ben me van hun aanwezigheid weldegelijk bewust!). Maar diezelfde glazen muur zorgt er ook voor dat ik vaak andere mensen niet kan bereiken en andersom zij mij niet. Nu denk ik dat iedereen dat wel eens heeft, maar je moet je eigenlijk voorstellen dat ik dat vaker en heftiger meemaak dan niet-Aspergers. Mensen zeggen wel eens dat Aspergers van een andere planeet komen (Oops-the-Wrong-Planet Syndrome), maar ik heb altijd gedacht dat ik door de tijdmachine uit een andere tijd (bijvoorbeeld de 18e eeuw) naar de huidige tijd ben geflitst."