“Er is de afgelopen jaren veel veranderd in de manier waarop psychiatrische zorg georganiseerd is bij senioren. Als ik het wat gechargeerd mag zeggen: vroeger waren er nauwelijks samenwerkingsverbanden en nu kunnen we niet zonder. Dat was nadelig voor zowel cliënten als behandelaars. Cliënten moesten bij de overgang va de ene zorgorganisatie naar de andere steeds weer opnieuw kennismaken, er moest steeds opnieuw een diagnose en een aanpak worden vastgesteld. Dat is een grote belasting, zeker voor senioren. Doordat we nu intensief samenwerken met tal van organisaties, is de informatie van een cliënt bij zijn nieuwe behandelaars en verzorgers veelal bekend. Dat is winst voor de cliënt en diens familie, maar ook voor ons.”
“Onze bedoeling is altijd om iemand zo veel mogelijk in zijn of haar leefsituatie te laten verblijven. Of dat nou thuis is met mantelzorg, of in een verzorgingshuis. Senioren met lichte psychiatrische of cognitieve problematiek wonen vaak nog geheel of gedeeltelijk zelfstandig. Echter, door bepaalde gebeurtenissen kan iemand met dementie bijvoorbeeld nog meer in de war raken. Wij hebben dan de expertise in huis om de scherpe randjes van het ziektebeeld af te halen. We nemen iemand daarvoor (als het echt nodig is) in principe zo kort mogelijk op, omdat we te gast willen zijn in iemands leven en niet teveel zijn of haar leef- en woonsituatie willen ontregelen.”