Om het gebied waar ik in werk goed in de gaten te houden, volg ik de ontwikkelingen via de media en kom ik vaak in maatschappelijke instellingen en organisaties. Zo kom je er grotendeels achter wat er speelt en waar mensen last van hebben. Ik merk dat het zoeken van psychische hulp nog vaak als taboe wordt gezien. Vooral onder de allochtone doelgroep is dit het geval, hoewel daar ook het taalprobleem een oorzaak is voor de minimale toestroom. Het is aan mij en mijn collega’s om ervoor te zorgen dat deze groep mensen niet met hun klachten blijft zitten.
Door voorlichting te geven over het behandelaanbod van GGz Breburg, proberen we de doelgroep te bereiken. In sociale werkplaatsen, scholen, buurthuizen en organisaties die ons uitnodigen, komen we op een laagdrempelige manier met mensen in contact. Bij het geven van voorlichting is het voor mij belangrijk om betrokkenheid te tonen en mensen te bereiken. Om hen hulp te bieden waar ze écht iets aan hebben, trek ik de schoenen aan van de deelnemer. Ik stel mezelf altijd de vraag: hoe zou ik in deze situatie geholpen willen worden? Op één lijn zitten met de deelnemer helpt om de klachten goed in te schatten.
Zoals gezegd, weet vooral de allochtone doelgroep ons soms nog niet te vinden. Miscommunicatie kan er voor zorgen dat deze groep hun klachten niet kwijt kan. Goede communicatie is verhelderend en wordt gewaardeerd. Ik zie deuren opengaan bij mensen die het fijn vinden om hun vragen beantwoord te krijgen. Die waardering motiveert me om dit te blijven doen.