“Iemand met een dubbele diagnose heeft meerdere problemen, die je niet los van elkaar kunt zien. Onze cliënten hebben zowel een psychiatrische aandoening als een verslaving. Het is moeilijk om te beoordelen waar een probleem door wordt veroorzaakt. Daarom bundelen we onze krachten met Novadic-Kentron, de instelling voor verslavingszorg.”
“Beide instellingen wezen voorheen vaak naar elkaar, als het ging om dergelijke dubbele klachten. Mensen werden soms van het kastje naar de muur gestuurd. Daarom is zes jaar geleden ons team Dubbele Diagnose gestart. Ik ben maatschappelijk werker binnen een ACT-team, onderdeel van Dubbele Diagnose. ACT staat voor Assertive Community Treatment.”
“Ons team bestaat uit meerdere disciplines, waaronder (sociaal) psychiatrisch verpleegkundigen, een psychiater, een trajectbegeleider en een ervaringsdeskundige. Door het combineren van meerdere disciplines, kunnen we de cliënt een behandeling bieden, waaraan ieder zijn bijdrage levert vanuit de eigen expertise. Aangezien deze cliënten chronische aandoeningen hebben, kun je niet verwachten dat er snel resultaat wordt geboekt. Voldoening in het werk zit hem voor mij vooral in het vasthouden van contacten en het herstel van geloof in zichzelf door cliënten.”
“De kracht van een ACT-team is dat we altijd bij de cliënten op bezoek gaan, ongeacht of zij op zichzelf of begeleid wonen. Om een klein/praktisch voorbeeld te geven: Als ik bij een cliënt thuis kom, vraagt diegene wel eens: “Mag ik roken?” Dan zeg ik: “Het is toch jouw huis?” Dit voorbeeld laat zien dat we ons er heel erg bewust van zijn van het feit dat we te gast zijn in het leven van de cliënt. We proberen aan te sluiten op zijn of haar leven.”
“Soms moet een cliënt de juiste mensen tegenkomen om op het goede pad te belanden. Wij zetten tijdens de behandeling daarom in op de mensen die belangrijk zijn in het leven van een cliënt. Dat kan een partner zijn, maar ook een familielid. Wij noemen dit het ‘steunsysteem’. We zoeken ook contact met andere partijen die dicht bij de cliënt staan, zoals een huisbaas, de politie of de woningcorporatie. Op deze manier oefenen we sociale controle uit, zonder radicaal in te breken in het leven van de cliënt. Ik merk dat onze aanpak, bij mensen thuis komen en contact blijven zoeken, uiteindelijk waardering krijgt van de cliënt.”
“Bij deze behandelvorm moet je steeds inventief zijn. Het vraagt veel van mezelf, maar ik merk dat ik me zo ook ontwikkel als persoon. Werken met deze doelgroep eist vaak creatieve oplossingen, dat houdt mij scherp en leidt tot meer zelfontplooiing.”